libros



O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Feminicidio de Carme Adán
O patriarcado non acouga. Adáptase aos novos tempos Tempos de submisión, seica. Ou non. Tempos en que o silencio xa non pode ser cómplice, senón de toma de conciencia. E o ser humano toma conciencia do que pasa a través das palabras, por iso as verbas son tan importantes, e por iso cómpre atopar as verbas precisas para nomear a realidade e explicala. E por iso é importante falar de feminicidio. Por que non? Porque é un feminicidio o que está acontecendo.Mais non é este só un libro de palabras, porque, como di a autora, coñecida e importante intelectual galega no eido do pensamento feminista, as palabras teñen carne. E as mulleres son de carne e son reais. Como o patriarcado que, entre todas e todos, debemos entender para poder combatir.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 18-03-2019 20:59
# Ligazón permanente a este artigo
AM@ME
Pensar o amor no século XXI
Am@me é un libro que aborda da man de dúas das expertas que máus e mellor teñen traballado en Galicia as cuestións da sexualidade e a educación emocional na mocidade no noso país, a necesidade de reflexionar arredor das relacións amorosas e a aprendizaxe do amor. Porque a amar apréndese. Mais cómpre tyamén desaprender os modelos nocivos baseados nos mitos románticos, unha sexualidade condicionada pola pornografía e, en definitiva, polos modelos esmagadores do patriarcado, elementos todos aos que está exposta a nosa mocidade sen que poidan facer moito por evitalos. Chis Oliveira e Amada Traba deitan a súa ollada, dun xeito accesible e divulgativo, sobre a complexidade do amor nestes tempos onde todo cambia á velocidade da luz. Nestas páxinas atoparemos diseccionados, entre outros asuntos, o amor romántico, o concepto de ?normalidade? no que ao sexo e o amor se refire, ou como o patriarcado constrúe o xénero e a idea do amor? non quedan fóra as cuestións, importantísimas, das identidades sexuais (feminidade, masculinidade, trans e inter), as redes sociais ou a violencia no contorno da parella. Un libro pois, para pensar o amor e para aprender a des-pensalo, animándonos a ensaiar modelos máis amplos e enriquecedores.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 18-03-2019 20:55
# Ligazón permanente a este artigo
Chámame señora, pero trátame coma a un señor. Inma López Silva
u pensaba que no mundo cultural non existía o machismo. Identificaba a cultura coa igualdade. Nin sequera me parara a reflexionar sobre isto ata que lin o libro de Inma López Silva e escoitei a Manuel Rivas dicir que “o sistema non é machista, senón que o machismo é o sistema”. Canta razón e canto queda por facer! Por iso, nesta loita que nos queda por diante é prioritario que se espallen libros coma este Chámame señora, pero trátame coma a un señor, provocadores, politicamente incorrectos, reivindicativos, sen pelos na lingua, críticos e con moitas arestas para levarnos á reflexión e ao debate tan necesario.

Este libro inaugura a colección Feminismos da editorial Galaxia, á que se suman tamén Am@me, de Chis Oliveira e Amada Traba, e Feminicidio de Carme Adán. Todos eles tratados desde unha óptica diferente e diversa, pero co mesmo obxectivo: loitar por un cambio no sistema onde se nos teña en conta ás mulleres.

Centrándonos no de Inma, direivos que está escrito desde a experiencia de ser unha muller intelectual e ter que estar sempre dando explicacións de por que unha muller quere ocupar certos postos de responsabilidade e non se dedica mellor a estar na súa casa. Escrito cunha linguaxe moi directa e ao mesmo tempo visceral, con moitas referencias a libros feministas, Chámame señora eríxese como un libro diferente, que se centra no machismo existente (aínda a día de hoxe) no sector cultural. Na súa madurez literaria, a autora confesa ao inicio que “nunca crin que, aos meus anos, as escritoras poidamos comportarnos coma se aínda puidésemos ser princesas”, e por iso propón apropiarse da linguaxe e do corpo que o sistema teimou sempre en tildar de símbolos pecadentos.

“Estou ata a cona de que non me deixen dicir cona sen parecer unha marimacha maleducada que non pasou por unha facultade de Filoloxía nin escribiu nove libros. [..] Pola mesma, sei de boa tinta que a maior parte dos editores se estrañan de cando unha novela conta mulleres multiorgásmicas. Pois si, todo está relacionado. Igual nos teñen que deixar dicir cona máis veces para que certas cousas recuperar a súa naturalidade”.

Escribe que “as palabras son moi importantes e por elas a miúdo comezan as revolucións”, unha reflexión que leva de pleno a defender a linguaxe inclusiva e o dereito das mulleres e dos homes a non ter medo ante os eufemismos. En consonancia coa forza da palabra, a autora confesa que o máis sinxelo é sempre ficar en silencio, pero que ela elixiu erguer a voz, unha responsabilidade que considera que ten por dedicarse á literatura comprometida.

As lectoras e lectores que coñecemos a narrativa de Inma López Silva e os seus artigos semanais en La Voz de Galicia agradecermos moitísimo este libro, no que descubrimos mellor a súa forma de pensar e as situacións ás que se enfronta pola súa condición de muller, soportando acotío momentos nos que os homes “lle explican cousas”. Un ensaio que destaca pola súa sinceridade e pola súa capacidade para falar do sistema patriarcal e da necesidade do feminismo desde o cotián, no día a día, aínda que precisamente por iso ten algunha eiva, como a falta de cohesión e a superficialidade no tratamento dalgún capítulo, sen desmerecer o resultado final.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 18-03-2019 20:51
# Ligazón permanente a este artigo
A boca do inferno de Jaureguizar

Un libreiro aparece asasinado nunhas termas de Ourense. El sabía onde está a Boca do Inferno, o acceso ao lugar onde arden os condenados. O malvado Jacques Bourget du Lac anda á procura desa entrada para facerse co poder que outorga: enviar as persoas ao averno ou salvalas do padecemento. Soamente Tintimán, un reporteiro de 16 anos, poderá impedirllo. Conta coa axuda do seu gato, Señor Grozni, e de Mónica, unha amiga que teima en ser a súa moza. Tintimán vivirá unha nova aventura con amor e misterio na cidade das Burgas.

Biografía del autor:
Jaureguizar (Bilbo, 1965). Xornalista. Traballa en El Progreso de Lugo. Como narrador ten publicados os seguintes libros: “Fridon spik” (Xerais 1995, 2003), narracións breves; “Comendo espaguetis diante da televisión” (Xerais 1998), novela; “As horas sucias” (Xerais 2001), novela; “Breve crónica universal da clase obreira” (2001), novela, Premio Lueiro Rey 2001, “Casa Skylab” (Premio Xerais 2003), novela, “Cabaret Voltaire” (Premio Manuel García Barros 2005), novela “O Globo de Shakespeare” (Premio Terra de Melide, Xerais 2008) e “Placebo” (Xerais, 2016). É autor, ademais, das novelas xuvenís “Todo a cen” (1995), “A rutina corsaria” (Xerais 1998), “Salitre” (Xerais 1999), “¡Balea morta ou lancha a pique!” (Xerais 2002), “A cova das vacas mortas” (Xerais 2006), premio Fundación Caixa Galicia de Literatura xuvenil, “Plastilina nos pulmóns” (2007), “O contador de estrelas” (2009), “Os Sabuxos entran na casa do pé esquerdo” (Xerais, 2013) e “Os Sabuxos divírtense no Museo Prohibido” (Xerais, 2015). Ademais é autor da serie de novelas protagonizada polo xove detective Tintimán: “Corazón de chocolate. Un misterio para Tintimán en Compostela” (Xerais 2010), “A coroa de napoleón. Un misterio para Tintimán na Coruña”, “Amor de Serea. Un misterio para Tintimán en Vigo” (Xerais 2012), “O veleno da risa. Un misterio para Tintimán en Lugo” (Xerais 2014) e " A boca do inferno. Un misterio para Tintimán en Ourense " (Xerais 2017). Mantén aberto o blog Cabaret Voltaire.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 03-12-2018 21:05
# Ligazón permanente a este artigo
A arte de trobar de Santiago Lopo
No século XIII, unha" troupe" de artistas itinerantes procedentes de Galicia percorre os reinos do Camiño de Santiago. É un momento de cambio político, cultural e lingüístico nunha Europa inmersa en cruentas loitas de poder. As persecucións relixiosas e as ansias expansionistas coinciden co auxe das cantigas galego-portuguesas e co declive da lírica provenzal. Un códice oculto, a Inquisición, a herexía cátara e os segredos da alquimia uniranse ás cantigas medievais para conformar unha engaiolante trama nunha novela con grandes doses de intriga." A arte de trobar" é unha novela luminosa, escrita con felicidade e coñecemento, que non renuncia ao humor. Configurada a partir de capítulos curtos, é capaz de integrar unha trama implacable coa tradición máis notable de versos en galego e occitano. Documentada con rigor, e dotada dun ritmo moi áxil," A arte de trobar" constitúe un vibrante fresco desta nosa historia, que se escribiu en folla de pergamiño e con pluma de ave, á beira do mar.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 06-11-2018 20:22
# Ligazón permanente a este artigo
Senlleiras
ANTÍA YÁÑEZ RODRÍGUEZ , 2018

PREMIO DE NARRATIVA ILLA NOVA 2018
A novela das mulleres que rachan co silencio.Unha influencer sobe unha foto ás redes sociais onde aparece unha man fantasma. Xusto unha semana máis tarde, a moza é atopada morta. A partir deste fío técense as vidas de varias mulleres de diferentes séculos. Mulleres que tiveron que vivir as súas vidas supeditadas ás dos seus homes, baixo as estritas normas non escritas (ou si) que as sinalaban como inferiores. Mulleres que, cando intentaron recuperar o único que lles pertencía por dereito, a súa vida, viron como ata esta lles podía ser arrebatada.Tempos que semellan totalmente diferentes, pero que non o son tanto. Mulleres senlleiras que merecen ser lembradas.
Antía Yáñez (Burela, 1991) é enxeñeira de Camiños, aínda que nunca exerceu a profesión. Entre os premios outorgados á súa obra atópanse o Certame de Microrrelatos "Lonxa Literaria" 2013, de Moaña, o Premio de Relatos Curtos “Os Viadutos” 2014, de Redondela, e o Certame Literario de Poesía e Narración Breve de Cambre (2016). Actualmente compaxina a escrita coa xestión dunha academia en Cecebre (Cambre), onde imparte obradoiros de escritura para rapazas e rapaces. O misterio de Portomarín é a súa primeira novela.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 14-10-2018 13:07
# Ligazón permanente a este artigo
Deixe a súa mensaxe despois do sinal. Atantza Portabales
Arantza Portabales

Deixe a súa mensaxe despois do sinal

Galaxia, Vigo, 324 páxinas, 18,85 €, 2017.



Seica o importante é sempre chegar, e tamén aos libros, aínda que o encontro coa lectura se demore. Digo isto porque Deixe a súa mensaxe despois do sinal, de Arantza Portabales, que se descubriu entre nós con Sobrevivindo, novela que resultou galardoada co Premio de novela por entregas La Voz de Galicia en 2015, publicou este libro que hoxe comento hai menos de seis meses e nese espazo de tempo que media ata hoxe ocorreron cousas felices como foron a súa reedición e mais a inminente aparición da súa versión ao castelán nun selo relevante como é Lumen. Nunca é tarde, e menos neste caso, para debruzarse nun libro no que me parece que Portabales dá un decisivo paso adiante e manifesta unha incontestable ambición literaria.

As razóns son varias mais non é menor a orixinal formulación técnica que posibilita achegarnos ás vivencias dun monllo de voces que deixan mensaxes, isto é, os ecos das súas propias vidas, nun contestador. A autora, ao xeito de Rayuela, comeza ofrecendo varias posibilidades de lectura, isto é, a de avanzar agrupando os discursos por personaxes ou facelo dunha maneira máis convencional na orde aleatoria na que Marina, Carmela, Sara e Viviana, mulleres de diferente extracción social e pertencentes a xeracións diversas, vaian aparecendo. Particularmente optei pola última e, malia as iniciais esixencias de atención que se formulan, talvez así se van debullando mellor tanto as historias singulares, algunhas delas tan terribles que é difícil que un arreguizo non percorra o espiñazo, que cada unha delas relata, construíndo así fíos sutís que posibilitan establecer unha sorte de pacto de sororidade entre todas elas.

Pois talvez a sororidade, a necesidade de comunicación e a procura da liberdade sexan os elementos nucleares desta proposta narrativa pois as circunstancias particulares de todas e cada unha das protagonistas, talvez sen sabelo, camiñan parellas a un punto no que conflúen e este é o de reivindicarse como seres humanos libres e independentes que teiman en deixar atrás, custe o que custe, ás veces dunha maneira definitiva porque xa non é posible comezar nada, un pasado que incomoda e que talvez ninguén escolleu libremente, mais que agora deixa paso a un porvir esperanzado.

Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 24-09-2018 19:07
# Ligazón permanente a este artigo
Izan o da saca de Xabier Quiroga
Xabier Quiroga volve transitar polos labirintos da historia máis recente ideando unha novela que se adentra no enigma que supón o paso dos nazis fuxidos cara a América: a misteriosa “ruta das ratas”.

Izan o da saca non deixa de confirmar a excelente progresión creativa de Xabier Quiroga. Ás súas cinco novelas vén engadirse agora unha peza na que reaparece un personaxe d´O cabo do mundo chamado Reiniña: un peculiar taxista que nos conducirá a desentrañar o nobelo dunha historia milimetricamente estruturada. Na proposta prefigúrase, ademais, un lectorado activo desde ese remol que constitúen os diversos segmentos narrativos que, por certo, se reordenan e cobran total sentido á conclusión, como é adoito nun autor que segue a exhibir un rexistro lingüístico fantástico.

Varela, un político e empresario galego que pretende agochar algúns capítulos do pasado, recorre a Reiniña para clarexar certos enigmas que se explican no percorrido de diversos espazos como as torres de Arneiro, ou reparando en asuntos que os nazis protagonizaron en Galicia como o accidente aéreo de Córneas, o desembarco das tropas da Lexión Cóndor en Vigo ou os misterios que encerra o mosteiro de Samos, sen esquecer a relevancia que cobra a Ribeira Sacra.

Quiroga amosa a súa habilidade para fundir, equilibrando os planos cando é preciso, historias e recursos que beben da novela negra e da histórica, obtendo un resultado moi satisfactorio. O ritmo trepidante da novela, e ese pouso retranqueiro que paira por ela, obriga a avanzar, sen alento, ata acadar esa conclusión, enxeñosa e inesperada, que convido a coñecer.

Esta recensión publicouse nas páxinas do suplemento “Fugas”, de La Voz de Galicia, o 12 de febreiro de 2016, baixo o título de “O enigma da Ruta das Ratas”.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 15-01-2018 18:59
# Ligazón permanente a este artigo
A neve interminable de Agustín Fernández Paz
4ª Edición - XII Premio Frei Martín Sarmiento (5ª categoría: 3º e 4º de ESO)

Un equipo de guionistas –tres mulleres e dous homes– recibe a encarga de escribir os guións dunha futura serie de televisión que se titulará As fronteiras do medo. Para concentrarse no traballo, acordan recluírse nun hostal solitario, nas terras da Fonsagrada. É inverno, no hostal só viven o matrimonio que o rexenta e mais outros tres hóspedes. Ao terceiro día, comeza a nevar. Unha tormenta que semella non rematar nunca, que interrompe as comunicacións e o fluído eléctrico, e que os deixa illados do mundo. Mentres traballan nas historias da serie irán descubrindo que naquel hostal ninguén é quen aparenta ser e que un medo irrefreable comeza a filtrarse nas súas vidas. A neve interminable é unha novela onde o misterio ocupa un lugar central. Nela explóranse os medos esenciais do ser humano e tamén aqueloutros orixinados pola desorde mundial deste século XXI. Un libro esencial na obra de Agustín Fernández Paz que vinte anos despois dialoga con Cartas de inverno.
Opinión personal: el planteamiento de a neve interminable es cuanto menos atractivo. ¿Un equipo de guionistas que se recluye como parte del proceso creativo de una serie de terror? Lo tiene todo para despertar mi curiosidad, y si además promete seguir los pasos de Cartas de inverno…

Esta portada tan sencilla pero sugerente encierra una historia impregnada del inconfundible estilo de Agustín Fernández Paz (en adelante AFP), que aun 20 años después sigue siendo tan reconocible como el primer día, o eso imagino, porque hace veinte años aún no había nacido mi pasión por la lectura (es más, aún no había nacido yo).

Como todo el contenido creado por AFP, se consume en un abrir y cerrar de ojos. En gran medida debido a su curiosa estructura, pues gran parte del relato no está ocupado por la trama principal, sino por “metarrelatos”, pequeñas historias escritas por los protagonistas durante su estancia en el hostal para inspirar el capítulo piloto de su serie. Se trata de historias breves y variadas, en las que por un momento consigues olvidarte de que estás leyendo un libro de terror (hasta que alguien muere, aparece un fantasma o una casa encantada…). Por lo general tocan más lo sobrenatural e inquietante que lo terrorífico, lo que no quita que tengan su gracia. Eso sí, no se libran de algunos de los clichés más comunes en los que se tiende a recaer al escribir terror, tópicos que los propios personajes subrayan más adelante (¿exime eso de culpa a AFP?). Por mucho que estos pedacitos de terror puedan llegar a enganchar, en ocasiones no puedo evitar pensar que guardan realmente poca relación con la historia que los contiene, y esta parece incluso una excusa para exponer todos los relatos, llegando a ser como uno más de ellos (y no tengo nada en contra de eso).

Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 11-04-2017 11:27
# Ligazón permanente a este artigo
Chamádeme Simbad
O avó fai cousas raras. Esquécese de todo. Cámbialle o nome a todo o mundo. Incluso ao seu neto. Que se chama Paulo, pero que para o avó é Simbad o Mariñeiro.

As cadeiras son barcos e os piratas rodéanos por todas partes. E hai filibusteiros inimigos alí onde mires. Os adultos, coa súa mirada de adultos, non poden entender nada. Pero Paulo sí que comprende o avó. Porque é un neno con mirada de neno. El é o único que o entende. El é o único que, cando as cousas se poñan feas, vai saber como actuar.

Paulo, ou Simbad o Mariñeiro, tanto ten, loitará contra a enfermidade do avó, contra dos adultos e, sobre todo, contra do egoísmo.

El abuelo hace cosas raras. Se olvida de todo. Le cambia el nombre a todo el mundo. Incluso a su nieto. Que se llama Paulo, pero que para el abuelo es Simbad el Marinero.

Las sillas son barcos y los piratas los rodean por todas partes. Y hay filibusteros enemigos allá donde mires. Los adultos, con su mirada de adultos, no pueden entender nada. Pero Paulo sí que comprende al abuelo. Porque es un niño con mirada de niño. Él es el único que lo entiende. Él es el único que, cuando las cosas se ponen feas, va a saber cómo actuar.

Paulo, o Simbad el Marinero, tanto tiene, luchará contra la enfermedad del abuelo, contra los adultos y, sobre todo, contra el egoísmo.


Actividades para clase
ficha de lectura
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 10-03-2017 10:58
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2] [3]
© by Abertal