libros



O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

A arte de trobar de Santiago Lopo
No século XIII, unha" troupe" de artistas itinerantes procedentes de Galicia percorre os reinos do Camiño de Santiago. É un momento de cambio político, cultural e lingüístico nunha Europa inmersa en cruentas loitas de poder. As persecucións relixiosas e as ansias expansionistas coinciden co auxe das cantigas galego-portuguesas e co declive da lírica provenzal. Un códice oculto, a Inquisición, a herexía cátara e os segredos da alquimia uniranse ás cantigas medievais para conformar unha engaiolante trama nunha novela con grandes doses de intriga." A arte de trobar" é unha novela luminosa, escrita con felicidade e coñecemento, que non renuncia ao humor. Configurada a partir de capítulos curtos, é capaz de integrar unha trama implacable coa tradición máis notable de versos en galego e occitano. Documentada con rigor, e dotada dun ritmo moi áxil," A arte de trobar" constitúe un vibrante fresco desta nosa historia, que se escribiu en folla de pergamiño e con pluma de ave, á beira do mar.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 06-11-2018 20:22
# Ligazón permanente a este artigo
Senlleiras
ANTÍA YÁÑEZ RODRÍGUEZ , 2018

PREMIO DE NARRATIVA ILLA NOVA 2018
A novela das mulleres que rachan co silencio.Unha influencer sobe unha foto ás redes sociais onde aparece unha man fantasma. Xusto unha semana máis tarde, a moza é atopada morta. A partir deste fío técense as vidas de varias mulleres de diferentes séculos. Mulleres que tiveron que vivir as súas vidas supeditadas ás dos seus homes, baixo as estritas normas non escritas (ou si) que as sinalaban como inferiores. Mulleres que, cando intentaron recuperar o único que lles pertencía por dereito, a súa vida, viron como ata esta lles podía ser arrebatada.Tempos que semellan totalmente diferentes, pero que non o son tanto. Mulleres senlleiras que merecen ser lembradas.
Antía Yáñez (Burela, 1991) é enxeñeira de Camiños, aínda que nunca exerceu a profesión. Entre os premios outorgados á súa obra atópanse o Certame de Microrrelatos "Lonxa Literaria" 2013, de Moaña, o Premio de Relatos Curtos “Os Viadutos” 2014, de Redondela, e o Certame Literario de Poesía e Narración Breve de Cambre (2016). Actualmente compaxina a escrita coa xestión dunha academia en Cecebre (Cambre), onde imparte obradoiros de escritura para rapazas e rapaces. O misterio de Portomarín é a súa primeira novela.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 14-10-2018 13:07
# Ligazón permanente a este artigo
Deixe a súa mensaxe despois do sinal. Atantza Portabales
Arantza Portabales

Deixe a súa mensaxe despois do sinal

Galaxia, Vigo, 324 páxinas, 18,85 €, 2017.



Seica o importante é sempre chegar, e tamén aos libros, aínda que o encontro coa lectura se demore. Digo isto porque Deixe a súa mensaxe despois do sinal, de Arantza Portabales, que se descubriu entre nós con Sobrevivindo, novela que resultou galardoada co Premio de novela por entregas La Voz de Galicia en 2015, publicou este libro que hoxe comento hai menos de seis meses e nese espazo de tempo que media ata hoxe ocorreron cousas felices como foron a súa reedición e mais a inminente aparición da súa versión ao castelán nun selo relevante como é Lumen. Nunca é tarde, e menos neste caso, para debruzarse nun libro no que me parece que Portabales dá un decisivo paso adiante e manifesta unha incontestable ambición literaria.

As razóns son varias mais non é menor a orixinal formulación técnica que posibilita achegarnos ás vivencias dun monllo de voces que deixan mensaxes, isto é, os ecos das súas propias vidas, nun contestador. A autora, ao xeito de Rayuela, comeza ofrecendo varias posibilidades de lectura, isto é, a de avanzar agrupando os discursos por personaxes ou facelo dunha maneira máis convencional na orde aleatoria na que Marina, Carmela, Sara e Viviana, mulleres de diferente extracción social e pertencentes a xeracións diversas, vaian aparecendo. Particularmente optei pola última e, malia as iniciais esixencias de atención que se formulan, talvez así se van debullando mellor tanto as historias singulares, algunhas delas tan terribles que é difícil que un arreguizo non percorra o espiñazo, que cada unha delas relata, construíndo así fíos sutís que posibilitan establecer unha sorte de pacto de sororidade entre todas elas.

Pois talvez a sororidade, a necesidade de comunicación e a procura da liberdade sexan os elementos nucleares desta proposta narrativa pois as circunstancias particulares de todas e cada unha das protagonistas, talvez sen sabelo, camiñan parellas a un punto no que conflúen e este é o de reivindicarse como seres humanos libres e independentes que teiman en deixar atrás, custe o que custe, ás veces dunha maneira definitiva porque xa non é posible comezar nada, un pasado que incomoda e que talvez ninguén escolleu libremente, mais que agora deixa paso a un porvir esperanzado.

Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 24-09-2018 19:07
# Ligazón permanente a este artigo
Izan o da saca de Xabier Quiroga
Xabier Quiroga volve transitar polos labirintos da historia máis recente ideando unha novela que se adentra no enigma que supón o paso dos nazis fuxidos cara a América: a misteriosa “ruta das ratas”.

Izan o da saca non deixa de confirmar a excelente progresión creativa de Xabier Quiroga. Ás súas cinco novelas vén engadirse agora unha peza na que reaparece un personaxe d´O cabo do mundo chamado Reiniña: un peculiar taxista que nos conducirá a desentrañar o nobelo dunha historia milimetricamente estruturada. Na proposta prefigúrase, ademais, un lectorado activo desde ese remol que constitúen os diversos segmentos narrativos que, por certo, se reordenan e cobran total sentido á conclusión, como é adoito nun autor que segue a exhibir un rexistro lingüístico fantástico.

Varela, un político e empresario galego que pretende agochar algúns capítulos do pasado, recorre a Reiniña para clarexar certos enigmas que se explican no percorrido de diversos espazos como as torres de Arneiro, ou reparando en asuntos que os nazis protagonizaron en Galicia como o accidente aéreo de Córneas, o desembarco das tropas da Lexión Cóndor en Vigo ou os misterios que encerra o mosteiro de Samos, sen esquecer a relevancia que cobra a Ribeira Sacra.

Quiroga amosa a súa habilidade para fundir, equilibrando os planos cando é preciso, historias e recursos que beben da novela negra e da histórica, obtendo un resultado moi satisfactorio. O ritmo trepidante da novela, e ese pouso retranqueiro que paira por ela, obriga a avanzar, sen alento, ata acadar esa conclusión, enxeñosa e inesperada, que convido a coñecer.

Esta recensión publicouse nas páxinas do suplemento “Fugas”, de La Voz de Galicia, o 12 de febreiro de 2016, baixo o título de “O enigma da Ruta das Ratas”.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 15-01-2018 18:59
# Ligazón permanente a este artigo
A neve interminable de Agustín Fernández Paz
4ª Edición - XII Premio Frei Martín Sarmiento (5ª categoría: 3º e 4º de ESO)

Un equipo de guionistas –tres mulleres e dous homes– recibe a encarga de escribir os guións dunha futura serie de televisión que se titulará As fronteiras do medo. Para concentrarse no traballo, acordan recluírse nun hostal solitario, nas terras da Fonsagrada. É inverno, no hostal só viven o matrimonio que o rexenta e mais outros tres hóspedes. Ao terceiro día, comeza a nevar. Unha tormenta que semella non rematar nunca, que interrompe as comunicacións e o fluído eléctrico, e que os deixa illados do mundo. Mentres traballan nas historias da serie irán descubrindo que naquel hostal ninguén é quen aparenta ser e que un medo irrefreable comeza a filtrarse nas súas vidas. A neve interminable é unha novela onde o misterio ocupa un lugar central. Nela explóranse os medos esenciais do ser humano e tamén aqueloutros orixinados pola desorde mundial deste século XXI. Un libro esencial na obra de Agustín Fernández Paz que vinte anos despois dialoga con Cartas de inverno.
Opinión personal: el planteamiento de a neve interminable es cuanto menos atractivo. ¿Un equipo de guionistas que se recluye como parte del proceso creativo de una serie de terror? Lo tiene todo para despertar mi curiosidad, y si además promete seguir los pasos de Cartas de inverno…

Esta portada tan sencilla pero sugerente encierra una historia impregnada del inconfundible estilo de Agustín Fernández Paz (en adelante AFP), que aun 20 años después sigue siendo tan reconocible como el primer día, o eso imagino, porque hace veinte años aún no había nacido mi pasión por la lectura (es más, aún no había nacido yo).

Como todo el contenido creado por AFP, se consume en un abrir y cerrar de ojos. En gran medida debido a su curiosa estructura, pues gran parte del relato no está ocupado por la trama principal, sino por “metarrelatos”, pequeñas historias escritas por los protagonistas durante su estancia en el hostal para inspirar el capítulo piloto de su serie. Se trata de historias breves y variadas, en las que por un momento consigues olvidarte de que estás leyendo un libro de terror (hasta que alguien muere, aparece un fantasma o una casa encantada…). Por lo general tocan más lo sobrenatural e inquietante que lo terrorífico, lo que no quita que tengan su gracia. Eso sí, no se libran de algunos de los clichés más comunes en los que se tiende a recaer al escribir terror, tópicos que los propios personajes subrayan más adelante (¿exime eso de culpa a AFP?). Por mucho que estos pedacitos de terror puedan llegar a enganchar, en ocasiones no puedo evitar pensar que guardan realmente poca relación con la historia que los contiene, y esta parece incluso una excusa para exponer todos los relatos, llegando a ser como uno más de ellos (y no tengo nada en contra de eso).

Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 11-04-2017 11:27
# Ligazón permanente a este artigo
Chamádeme Simbad
O avó fai cousas raras. Esquécese de todo. Cámbialle o nome a todo o mundo. Incluso ao seu neto. Que se chama Paulo, pero que para o avó é Simbad o Mariñeiro.

As cadeiras son barcos e os piratas rodéanos por todas partes. E hai filibusteiros inimigos alí onde mires. Os adultos, coa súa mirada de adultos, non poden entender nada. Pero Paulo sí que comprende o avó. Porque é un neno con mirada de neno. El é o único que o entende. El é o único que, cando as cousas se poñan feas, vai saber como actuar.

Paulo, ou Simbad o Mariñeiro, tanto ten, loitará contra a enfermidade do avó, contra dos adultos e, sobre todo, contra do egoísmo.

El abuelo hace cosas raras. Se olvida de todo. Le cambia el nombre a todo el mundo. Incluso a su nieto. Que se llama Paulo, pero que para el abuelo es Simbad el Marinero.

Las sillas son barcos y los piratas los rodean por todas partes. Y hay filibusteros enemigos allá donde mires. Los adultos, con su mirada de adultos, no pueden entender nada. Pero Paulo sí que comprende al abuelo. Porque es un niño con mirada de niño. Él es el único que lo entiende. Él es el único que, cuando las cosas se ponen feas, va a saber cómo actuar.

Paulo, o Simbad el Marinero, tanto tiene, luchará contra la enfermedad del abuelo, contra los adultos y, sobre todo, contra el egoísmo.


Actividades para clase
ficha de lectura
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 10-03-2017 10:58
# Ligazón permanente a este artigo
Aqueles días en que eramos malas de Inma López Silva
Imma López Silva esculca nas vidas de cinco de mulleres que reflicten o seu pasado e o seu presente, cinguidas por diversos relatos que se afincan ao que supón a carencia de liberdade.

Teño para min que López Silva cimenta esta nova entrega narrativa nun propósito que vai máis alá de asomarse, con ou sen asepsia pois todo sería lícito, ás biografías de cinco mulleres que coinciden no módulo de mulleres da prisión pontevedresa da Lama. Velaí, de mans dadas, unha prostituta e politoxicómana expulsada dos seus; unha inocente e tenaz moza colombiana; unha monxa que herda un pasado terrible e cumpre condena por roubo de bebés e esterilización sen consentimento, unha particular funcionaria de prisións -quen sabe se a máis prisioneira de todas elas- e, por último, unha escritora bipolar acusada de tentativa de homicidio que responde ao nome de Inma. Vai máis alá porque esta última, introducindo suxestivas reflexións sobre o devalar do proceso de creación literaria, constrúe un mosaico coas teselas da ironía e a crueza para erixir, aos poucos, unha conseguida metáfora vital alicerzada nunha multitude de elementos como son o concepto da liberdade, as claves que dominan as relacións filiais, os límites da angustia, da loucura e a cordura se os hai, as consecuencias que arrastran a soidade, as mentiras ou as medias verdades e, sobre todo, o sufrimento encarnado na pel das mulleres, acadado con limpeza mercé a reconstrución desas biografías maltratadas quer polas circunstancias, quer polas crenzas persoais ou a educación recibida, quer pola cegueira ou confianza cega depositada no xénero masculino desvelándose, tantas veces, como se activan os mecanismos da xustiza, da vinganza ou da ira.

Ben difícil é non sentir unha liña de empatía con calquera personaxe deste retrato coral, mesmo coa Inma escritora, ese personaxe de ficción de tan forte personalidade que tanto desconfía das valoracións da súa obra nos suplementos culturais. Contra esa opinión, para min, esta é unha gran novela.

Esta reseña publicouse nas páxinas do suplemento Fugas, de La Voz de Galicia, o 2 de setembro de 2016, baixo o título de “As feridas dunhas vidas”.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 24-02-2017 11:10
# Ligazón permanente a este artigo
A ferida do vento de Antón Riveiro Coelllo
A ferida do vento (Galaxia), unha novela de iniciación que recupera aqueles toliños como personaxes secundarios, aos que se suma un moi especial, o propio Casares. «A historia transcorre en 1978. Carlos chega a Xinzo con Kristina [a súa muller] e busca historias para os seus libros», describe Riveiro Coello. A homenaxe queda tamén remarcada polo título, unha referencia clara ao Vento ferido de Casares. Se naqueles relatos abordaba o mundo da infancia, en A ferida do vento o foco asúmeo o tránsito á adolescencia. «En só uns poucos días o protagonista coñece o que é medrar a través do coñecemento da morte, a descuberta do amor e as primeiras experiencias do sexo, coa estrañeza que isto produce nel», relata o autor.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 24-02-2017 11:02
# Ligazón permanente a este artigo
As horas roubadas de María Solar
A morte dun ancián cunha mensaxe na súa man, «Dime que me queres», destapa unha pasional historia de amor que nunca terminou. Ambientada na confusa España de 1979, dous anos antes de aprobarse a lei do divorcio, dúas familias vense arrastradas por ese vello secreto e pola necesidade de cambiar as súas vidas.

Persoas que dominan ou que son dominadas, rutinas que matan o amor, infidelidades que ven a luz, adolescentes que descobren o sexo e a traizón... Unha novela de sentimentos que envolve ao lector nas súas páxinas e que lle leva a coñecer personaxes inmersos nunha época, non tan afastada, na que vivir sen ataduras era unha tarefa pendente.

Unha novela coral que nos leva a través da vida de tres xeracións para demostrar que non hai idade para o amor, e que cando as cousas non cambian pola nosa vontade, algo insospeitado pode facelas cambiar. Para sempre.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 26-01-2017 11:55
# Ligazón permanente a este artigo
ESCARLATINA , a cociñeira defunta de Ledicia Costas

Como Román Casas quería ser un auténtico chef, pediulle aos seus pais un curso de cociña para o seu décimo aniversario, que coincide co Día de Defuntos, a festa dos mortos. E nese día tan especial recibiu un megasusto, un agasallo moi singular, un cadaleito acompañado dun sobre negro onde viñan as instrucións para activar a Escarlatina, unha cociñeira falecida no século XIX que nunca se separa de Lady Horreur, un arrepiante arañón con acento francés. A bordo do mortobús, os tres novos amigos e mais o gato Dodoto viaxarán ao Inframundo, onde os defuntos viven baixo as ordes de Amanito, o tirano que goberna no Alén coa axuda dos funguiños: os seus terroríficos esbirros. Unha ducia de moi gorentosas e larpeiras receitas, as máis sabedeiras do mundo dos vivos e dos mortos, dan paso a cada un dos bocados desta historia de humor macabro que estimula o apetito do lector e a curiosidade polo mundo da cociña.
Video
Ficha de lectura
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 03-11-2016 12:10
# Ligazón permanente a este artigo
A boca do monte de Celia Diaz Nuñez
Hai xestas que parecen imposibles de facer. Pero fanse.
E hai épocas pensadas para ese tipo de momentos heroicos. Nesta novela, a autora repasa un momento da nosa historia que é moito máis ca a construción dun túnel ou o furado brutal dunha montaña brutal. Sobre todo, é unha historia sobre a nosa historia, sobre os nosos devanceiros que foron esmagados por un imperio, o romano, ao que pouco lle importaban as xentes de Galicia máis que como man de obra á que escravizar. Pero malia a situación, sempre hai quen se rebela, sempre hai quen pelexa pola súa liberdade. Unha viaxe pola Galicia de hai moitos séculos. Pero tamén pola Roma imperial e grande que, tamen, puxo as súas gadoupas na nosa terra.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 24-10-2016 12:06
# Ligazón permanente a este artigo
Os elefantes de Sokúrov de Antón Riveiro Coello

« Galaxia de libros « LITERATURA « Literaria


Os elefantes de Sokúrov
Riveiro Coello, Antón



Na súa nova novela, Antón Riveiro Coello conta a historia de Janis, quen na Compostela de 2012 se enfronta a un difícil presente, o da crise económica, ao tempo que sente a necesidade de coñecer o seu pasado, as razóns dunha existencia da que non albisca futuro.

En Os elefantes de Sokúrov, Riveiro Coello elabora unha trama na que os propios personaxes toman a palabra para relatar unha historia de temas tan diversos coma o amor, o suicidio, a crise económica, a creación, a memoria, as artes e a solidariedade.
Estamos no Nadal de 2012. Janis, con trinta anos e un expediente académico exemplar, agarda por unha convocatoria para as oposicións ao ensino. Mentres, fai crítica de cine e coida de anciás nun andar de Santiago. Almorza todas as mañás nunha cafetería da zona vella, onde un descoñecido escribe e le sen acougo. Janis adoita observalo e queda engaiolada pola súa presenza ata que un día el desaparece. A partir dese acontecemento en aparencia nimio, a protagonista da novela vai iniciar unha pescuda que a ha levar á súa infancia, á mocidade dos seus pais, a dos movementos xuvenís e as arelas de cambiar o mundo, e ao cabo, á descuberta dun enigma que, sen que Janis o saiba, ha marcar a súa vida.
A través das historias dos seus personaxes, Riveiro Coello consegue vencellar pasado e presente, unindo inextricablemente a recuperación da memoria coa busca do senso da vida. Moi poucos novelistas conseguen transformar temas de actualidade coma os problemas da vellez, os desafiuzamentos, o traballo precario da mocidade e a pobreza nas rúas nun relato sobre o esencial da vida humana. Riveiro Coello é quen de o facer ao incrementar a capacidade de atracción das reviravoltas dunha trama coidada en todos os seus pormenores, co engado duns personaxes trazados de maneira vívida e cuns recursos literarios nos que a metáfora e o símbolo están ao servizo da narración. Os elefantes de Sokúrov é unha gran novela sobre o presente porque, desde o actual, nos fai concibir o tempo todo como un senso que libera.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 11-01-2016 12:44
# Ligazón permanente a este artigo
O CENTRO DO LABIRINTO de Agustin Fernández Paz
Año 2054. Europa se ha transformado en una sociedad uniforme, donde la variedad de lenguas y culturas es sólo un recuerdo del pasado. Sara Mettmann, miembro de la organización que lo controla todo desde la sombra, viaja a Galicia en compañía de David, su hijo adolescente, para examinar unos enigmáticos petroglifos. Cuando David desaparece misteriosamente, Sara se ve arrastrada a una aventura compleja y fascinante, que acabará por cambiar el destino de la humanidad.
A través de un chico muy creíble, David, para quien el viaje supone el descubrimiento de sus raíces y la entrada en la vida adulta (primero amor, oposición a las ideas de su madre, toma de sus propias decisiones), el autor crea un mundo en el que la identidad, la tolerancia y la diferencia son los rasgos positivos. El centro del laberinto es una novela que, como ocurre en la mejor ciencia-ficción, nos traslada a un mundo futuro para hacernos reflexionar sobre el presente. Un libro apasionado, escrito desde la oposición al pensamiento único y la globalización neoliberal.
El centro del laberinto es una novela comprometida, con mensaje y con crítica. Nos presenta un futuro relativamente lejano (no todos viviremos el año 2054) pero en el que las cosas no han cambiado demasiado. Más bien, se han materializado todos los temores y los indicios que vemos cada día en nuestro entorno: una sociedad globalizada, que impone policialmente el pensamiento único, en la que predomina el interés de los poderosos y que desprecia las minorías, las señas de identidad de los pueblos, la cultura, el conocimiento y, en general, el sentido común.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 20-10-2015 10:37
# Ligazón permanente a este artigo
Así nacen as baleas de Anxos Sumai
Así nacen as baleas conta a historia dunha liberación e, ao tempo, a viaxe de volta dunha muller nova á casa, á familia e ao pasado. Sentimentos, paixóns, condicionantes sociais e vivencias estouran a través dunha linguaxe renacida, cunha maneira de narrar que descobre o mundo cos ollos novos de quen quere vivir nel de xeito diferente.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 17-09-2014 11:36
# Ligazón permanente a este artigo
Pan negro de Emili Teixidor
Pan negro de Emili Teixidor:
A medio camino entre la memoria y la ficción, Pan negro gira en torno a Andreu, un muchacho que crece en los años más crudos de la posguerra. Él pertenece al bando de los perdedores: su padre, hombre de firmes ideales republicanos, ha sido encarcelado por "rojo", su madre se ha visto obligada a trabajar en la fábrica y confía a su hijo a unos parientes que viven en el campo. Poco a poco se produce un cambio sustancial en Andreu, que de perdedor pasa a sentirse ganador en una metáfora del país que asimila la derrota y acepta, con pasividad, una victoria que no es la suya. 
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 14-09-2014 21:51
# Ligazón permanente a este artigo
Un nicho para Marilyn de M.A. Fernández
Premio de Novela Manuel García Barros, 2002. Frank Soutelo, detective privado californiano de pais galegos, encárgase de investigar a desaparición do cadáver de Marilyn Monroe, co que está relacionada unha rede de necrofilia de "alto nivel". Miguel Anxo Fernández acerta cos seus diálogos faiscantes, coa ironía e cun tratamento novo e orixinal do mítico mundo do cinema.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 09-02-2014 20:09
# Ligazón permanente a este artigo
Faneca brava de Manuel Portas
Porque se algo hai que lle recoñecer a Manuel Portas, autor de Faneca Brava publicada por Xerais, é que coñece ben o oficio. Tanto por ser lector como por practicalo: ten moi claro como entreter e como enganchar. E esta é a primeira cualidade desta súa última novela (última publicada, dáme que ten 50 máis nun armario!)
Gústame o tema da novela e o xeito de tratalo. Non me gustou, pareceume case «holliwoodiense», a forma de resolver a trama. Que sexa a protagonista unha nena maltratada con fouteza para saír adiante, encántame. Que se faga "famosa e rica" e como o consegue, pareceume totalmente esaxerado. Tanto, que en todo momento sabemos quen está detrás do "negocio". Isto é o que menos me gustou, xunto con ese consabido didactismo tan presente na nosa literatura que -coido eu- sobra: que sexamos nós, os lectores e as lectoras, as que tiremos as nosas propias conclusións! Hai algunhas frases que nos encamiñan neste senso que se me fan incómodas, aínda que sexan opinións dun personaxe -e nas que se ve claramente o autor- (Caridade si, integración non. Até aí podiamos chegar)
O tema da familia como clan dos anos sesenta está moi ben tratado, unha base que está pronta a resquebraxarse en canto os membros poden voar. A hipocrisía e a falsidade é un punto de unión que marca a vida familiar e que agocha feitos tremendos que provocan arrepíos. Pero o máis importante é e será o bo nome da familia. Un acerto de tratamento que se impón aos defectos aos que fixen referencia, así como as perspectivas diferentes dos narradores e dos personaxes, algo no que Portas é un experto. Hai personaxes que se fan nosos: no momento en que soñei con eles souben que xa me gañaran. Como tamén gañan algunhas frases ben fermosas que o autor introduce ao longo da novela. (Unha especie de aluminose espiritual esfarelaba as súas vigas e corroía e enferruxaba os piares identitarios).
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 06-01-2014 22:04
# Ligazón permanente a este artigo
Las pequeñas memorias de Saramago

Imprimir del.icio.us Digg

José Saramago y Pilar del Río

José Saramago

Las pequeñas memorias

El escritor José Saramago (Azinhaga, Portugal, 1922) dice que esta autobiografía de su infancia le servirá para conocerse mejor. «Me interesa conocer mi relación con ese niño que fui. Ese niño está en mí, siempre ha estado y siempre lo estará. En muchas ocasiones, es muy bueno dejarse llevar por el niño que hemos sido y nunca olvidarnos de su existencia», dice el Nobel. Se titulará "Las pequeñas memorias" y estará en las librerías a finales de enero de 2007.


Es una idea que tenía en la cabeza desde hace 15 años, «pero no ha sido hasta ahora cuando me he decidido a abordar esta autobiografía, que será muy diferente de lo que la gente espera en este género», añade.

«"Las pequeñas memorias" es una obra en la que trato de recuperar al niño que he sido y representa un homenaje a mis abuelos maternos», dijo el Nobel, que reconoce que, aunque vivía en la pobreza total, fue un niño muy feliz. Fueron tiempos difíciles, pero a los ojos de un niño parecían «un paraíso».

Saramago recuerda su infancia con cariño y dice que a veces es sorprendente lo que se puede recordar, «las circunstancias, los olores y hasta los sabores», aún cuando se piensa que la memoria no guarda nada de los primeros años de nuestras vidas. La autobiografía relatará sus recuerdos hasta los 14 años de edad. «Aunque la gente piensa que los primeros años, la edad de la inocencia es para olvidar, no es para olvidar», añade.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 20-03-2011 16:01
# Ligazón permanente a este artigo
Made in Galiza
Un libro que procura a fórmula da liberdade na punta da lingua. Un libro de historias orixinais como cada unha das persoas e dos pobos que coñecemos ou soñamos: únicos. Un libro que conta contigo para ler o mundo con palabras que tamén son túas. Un libro difícil de soñar, como a vida mesma. Contraditorio, inocente, emocionante, creativo, rebelde: un libro Made in Galiza.

Séchu Sende

Xosé Luis González Sende naceu en Padrón en 1971. É profesor e escritor. Nos últimos tempos estivo ligado de forma moi importante ás plataformas Nunca Máis e Burla Negra. Da súa produción poética destaca o libro Odisea. En 2004 gañou o Premio Blanco Amor de novela con Orixe. En 2007 publica, tamén en Galaxia, o libro de relatos Made in Galiza.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 18-09-2010 19:24
# Ligazón permanente a este artigo
El sueño más dulce

Doris Lessing, de soltera Doris May Tayler (nacida en Kermanshah, Persia, actualmente Irán, el 22 de octubre de 1919), es una escritora británica, ganadora del Premio Nobel de Literatura en 2007.La obra de Doris Lessing tiene mucho de autobiografía, inspirándose en su experiencia africana, en su infancia, en sus desengaños sociales y políticos. Los temas plasmados en sus novelas se centran en los conflictos culturales, las flagrantes injusticias de la desigualdad racial, la contradicción entre la conciencia individual y el bien común.

En 1956, conocidas sus críticas constantes e implacables, se le prohibió la estancia en toda África del Sur y especialmente en Rhodesia.

En 1962 publicó su novela más conocida, "El cuaderno dorado", que la catapultó a la fama, convirtiéndola en el icono de las reivindicaciones feministas.

En 1995, con 76 años, regresó a Sudáfrica para visitar a su hija y a sus nietos, y dar a conocer su autobiografía. Ironías de la historia, fue acogida con los brazos abiertos, cuando los temas que ella había tratado en sus obras habían sido la causa de su expulsión del país cuarenta años atrás.

Autora de más de cuarenta obras, y célebre desde la aparición, en 1950, de su primer libro "Canta la hierba", es considerada una escritora comprometida con las ideas liberales, pese a que ella nunca quiso dar ningún mensaje político en su obra.

Doris Lessing fue el icono de las causas marxistas, anticolonialistas, antisegregacionistas y feministas.

En 2007 recibió el Premio Nobel de Literatura por su «capacidad para transmitir la épica de la experiencia femenina y narrar la división de la civilización con escepticismo, pasión y fuerza visionaria»".
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 10-12-2009 13:37
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2]
© by Abertal