libros



O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Tres dias e unha vida de Pierre Lemaitre

A finais de decembro de 1999, unha sorprendente serie de sucesos tráxicos abateuse sobre Beauval, o máis importante dos cales, sen dúbida, foi a desaparición do neno Rémi Desmedt. Nesa rexión cuberta de bosques e dominada por ritmos lentos, a súbita desaparición deste cativo provocou estupor e mesmo foi considerada por moitos dos cidadáns como o presaxio de catástrofes futuras. Para Antoine, que estivo no centro deste drama, todo comezou coa morte do can Ulises. Cunha prosa rica e que mantén a tensión, Lemaitre elabora unha historia de suspense que convida a reflexionar sobre a cara máis sombría do ser humano, cun personaxe vítima da súa propia culpabilidade.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 17-01-2022 19:11
# Ligazón permanente a este artigo
Rewind de Juan Tallón
“Tiendo a creer que, en último término, el ser humano añora solo la belleza. Las personas a quienes quiere, los sitios en los que fue feliz, los amigos que le hicieron la vida más fácil, los objetos que lo consuelan, las redes de seguridad, la fuerza invisible de las expectativas son belleza, y su ausencia prolongada se vuelve insoportable para los sentimientos.”

Es increíble cómo una tragedia puede marcar nuestras vidas, hasta el punto de transformarlas por completo. Siempre hay un momento en la vida de un ser humano que marca un antes y un después y, cuando este llega a él, es consciente de que ya no va a seguir siendo el mismo. Y puede que esto que esté escribiendo suene demasiado determinista o profundo en exceso, pero creo que es así. Siempre hay un acontecimiento, ya sea positivo o negativo, que termina cambiándonos, y es algo sobre lo que creo que merece la pena escribir.

Y esto es exactamente lo que ha hecho Juan Tallón. Y de una manera brillante, si me permitís decirlo, porque esta novela es de esas que te remueven incluso desde las primeras páginas. Tallón aborda en Rewind un suceso traumático, muy ligado a un tema de bastante actualidad en todo el mundo, que afecta a distintos personajes, que narran desde su punto de vista el alcance y el impacto del mismo en sus vidas, en las de sus seres queridos y en las de las personas que se encuentran a su alrededor. Y puede que esto sea muy fácil de decir, pero no tanto de escribir. Las emociones que el autor transmite a lo largo de la novela, a través de las voces de estos personajes, logran poner los pelos de punta. Y creo que esto es lo que ha hecho más interesante, poder comprobar cómo este mismo suceso ha afectado de manera a veces similar a personas tan diferentes entre sí.

Y es precisamente esta empatía la que logra marcar la diferencia. La empatía al contar las historias de estos personajes, que se cruzan entre sí, y que profundizan en temas como el primer amor, la amistad verdadera sin importar la edad o las diferencias culturales, el desamor, la distancia emocional entre dos personas, el machismo o el peso de la familia en cada una de nuestras vidas. Pero no podemos olvidarnos del gran tema de esta novela: la pérdida, que marca el presente y el futuro de los protagonistas. Y cómo estos logran lidiar con ella, o no, a través de los recuerdos y las decisiones tomadas.

“Era un golpe de vida, y los golpes de vida mueven las cosas seguras, que siempre han sido de determinada manera, de su sitio original. La fortaleza de una persona se demuestra en su capacidad para, con paciencia, redimirse, devolver todo lo que se ha movido, y que es importante, a su lugar.”
A todo esto, se suma una narración precisa, detallada, escasa de diálogos, pero repleta de pensamientos y emociones que te sacuden a lo largo de la lectura hasta llegar al final. Rewind me ha sorprendido más de lo que esperaba. La profundidad y el desarrollo de las distintas historias me ha sobrecogido por completo, pero, a su vez, ha logrado emocionarme de un modo que no pensaba que lo haría.

El último libro de Juan Tallón me ha hecho reflexionar sobre esos recuerdos de los que tratamos de huir, pero a los que recurrimos sin querer hacerlo. Como contó el autor en una entrevista a Europa Press: “Siempre volvemos atrás, pero intentamos no quedarnos ahí.” Y creo que no hay nada más cierto. Y me recuerda a la típica frase de “el dolor es inevitable, pero el sufrimiento es opcional.” Se trata se intentar surfear entre los problemas, el drama de la vida, sin detenernos demasiado en ello. Pero ¿somos capaces de juzgar cómo un suceso marca a una persona? ¿O somos libres para elegir cómo queremos o decidimos lidiar con el dolor?
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 12-07-2021 10:25
# Ligazón permanente a este artigo
O libro da filla de Inma López Silva
PREMIO DA ASOCIACIÓN DE CRÍTICOS LITERARIOS

Un gran thiller político, intimista, sentimental e social. Helena Sánchez é unha prestixiosa xornalista que acepta investigar o caso de Fernando, un condenado por agresión sexual á súa filla que sostén ser vítima dun complot argallado pola súa ex-muller e que desexa lavar a súa imaxe a través desa reportaxe. No proceso, sairán á luz historias ocultas que quizais é mellor non saber, movendo, a través da pescuda, a unha reflexión sobre a ética da verdade fronte á mentira e sobre a propia felicidade na vida de Helena. A investigación xornalística é, en realidade, o punto de partida para afondar nas vidas e relacións de dúas familias marcadas non só polas particulares trastendas do amor, senón tamén pola irrupción do totalitarismo e a extrema dereita do mesmo xeito calado e sutil en que se introduce na sociedade e na política do noso tempo. O libro da filla é un relato profundo e inquietante en que a autora parte dun caso real de abuso no ámbito familiar para obrigarnos a ollar de fronte o mello e o peor de nós como persoas e como sociedade. Unha novela que afonda no máis meserábel da condición humana a través dunha voz directa e desgarrada que se inmisce de modo íntimo nuns personaxes cos que é imposíbel non identificarse.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 12-07-2021 10:19
# Ligazón permanente a este artigo
Malaherba de Manuel Jabois
«La primera vez que papá murió todos pensamos que estaba fingiendo.» Así empieza Malaherba. Un día Mr Tamburino, Tambu, un niño de diez años, se encuentra a su padre tirado en la habitación y conoce a Elvis, un nuevo compañero de su clase. Descubrirá por primera vez el amor y la muerte, pero no de la forma que él cree. Y los dos, Tambu y Elvis, vivirán juntos los últimos días de la niñez, esos en los que aún pasan cosas que no se pueden explicar y sentimientos a los que todavía no se sabe poner nombre. Esta es una historia de dos niños que viven una extraña y solitaria historia de amor. Un libro sobre las cosas terribles que se hacen con cariño, escrito con humor y una prosa rápida que avanza llevando a Tambu y su hermana Rebe, a Claudia y su hermano Elvis, a la frontera de un mundo nuevo. «Bien sabe Dios que es más peligrosa la pena que el odio, porque el odio puede destruir lo que odias, pero la pena lo destruye todo.»
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 12-07-2021 09:31
# Ligazón permanente a este artigo
Unha lectora fora do común de Alan Bennett
Una lectora nada común
Alan Bennett
Si sus célebres perros hubieran respondido a su llamada, la reina no habría descubierto el vehículo de la biblioteca móvil del ayuntamiento aparcado junto a las puertas de las cocinas del palacio, en el lugar menos regio de los jardines. Y no habría conocido a Norman, el joven y pelirrojo pinche de cocina que estaba leyendo un libro de Cecil Beaton e iba a constituirse en su peculiar asesor literario. Pero ya que estaba allí, la reina decide llevarse un libro. ¿Y qué puede interesar a alguien cuyo único oficio es mostrarse interesada? Porque una reina nunca debe ser interesante, ni tener otros intereses que los de sus súbditos. Y jamás habla de sus gustos, sólo pregunta por los de ellos.

Isabel II de Inglaterra descubre en los estantes de la biblioteca el nombre de una escritora que conoce, lvy Compton-Burnett. Tiempo atrás le había concedido un título nobiliario menor, y recordaba su tan singular peinado. Y de Compton-Burnett a Proust, que leerá en una de sus estancias en Balmoral, y de Proust a Genet, cuya sola mención hará temblar al presidente de Francia, sólo median algunos libros. Así, azarosamente, ella, que hasta entonces sólo había sido una reina, una pura entelequia, un lugar vacío ocupado por una fuerte idea del «deber», descubrirá el vértigo de la lectura, del ser, del placer.

Alan Bennett, que desde 1960 se pasea de la televisión al teatro, del cine a los libros, de la alta a la baja cultura, continúa, para deleite de sus lectores, saltándose todos los límites con esta miniatura exquisita, mordiente y divertida.

«Alan Bennett imagina en esta encantadora nouvelle lo que podría ocurrir si la soberana de Inglaterra fuera presa de repente de una intensa, devoradora pasión por los libros. Y lo que en otras manos podría resultar un ejercicio forzado, o un irrespetuoso y frívolo delito de lesa majestad, aquí es una comedia deliciosa, y una poderosa reflexión sobre el poder, y el poder de la letra impresa... Los admiradores de sus obras teatrales, de sus ensayos y sus diarios, saben que Bennett es uno de los más sutiles y elegantes escritores de nuestra época» (Michael Dirda, The Washington Post).

«Tan grande es el encanto de este libro, que podríamos fácilmente tomarlo por un amable jeu d'esprit; una de esas agudas, melancólicas fábulas realistas que Bennett urde con inmensa maestría. Pero es más que eso. Bajo su atractivo más inmediato, bulle una salvaje indignación, digna de Jonathan Swift, contra la estupidez, el filisteísmo y la arrogancia del poder, y una apasionada defensa del poder civilizador del arte» (Jane Shilling, The Times).

«Bennett es el equivalente literario de un caricaturista genial. Se apropia de todos los tópicos sobre la reina y los hace encajar en el universo bennettiano. Y uno nunca puede olvidar su feroz inteligencia, su divertido interés por lo trivial» (Sam Leith, The Spectator).

«Un cuento de hadas cautivador, delicioso y muy divertido. Una aguda meditación acerca del subversivo placer de la lectura» (Michiko Kakutani, The New York Times).
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 12-07-2021 09:12
# Ligazón permanente a este artigo
A memoria da choiva de Pedro Feijoo
Cando Xosé Carneiro, coñecido psicanalista e polémico colaborador televisivo, aparece co peito aberto no seu piso da compostelá rúa República do Salvador, son dúas as cousas que chaman a atención do xornalista Aquiles Vega e da profesora Sofía Deneb. A primeira é a brutalidade, a violencia extrema con que o crime foi levado a cabo. A segunda, ese detalle que non encaixa na escena: unha estraña peza de ferro chantada no corazón.
En realidade, a de Carneiro non é máis que a primeira dunha cadea de mortes en serie, unha carreira contra o reloxo na que Aquiles terá non só que comprender que é o que está pasando, senón cal é o papel que en toda esta historia xoga un dos nomes máis importantes da nosa literatura, aquel sempre rodeado de misterio e escuridade. E, sobre todo, terá que saber quen é Adriano...
Logo do éxito recibido pola súa primeira novela, Os fillos do mar, regresa Pedro Feijoo cunha nova aventura, desta volta chea de versos, de sangue, de amor e de odio, pero mantendo intacta a súa máxima por bandeira: ante todo, o entretemento e o pracer de lectores e lectoras.

Pedro Feijoo

Es licenciado en Filología Gallega por la Universidad de Santiago de Compostela.1​ Ejerció como músico, productor, compositor y miembro de algunos proyectos musicales gallegos como Los Feliz y Lamatumbá.2​ En 1997 publicó su primer libro, Cousas do «Galicia», por Castelao (en gallego), en el que se explica la relación de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao con el periódico Galicia que dirigió Valentín Paz-Andrade.3​ En 2005 publicó Viva o Fu Remol! (en gallego), una crónica sobre los problemas del panorama musical gallego.

En 2011 publicó el relato "O segredo do viaduto" (en gallego) en el libro XII Certame Literario de relatos curtos Os Viadutos. Su primera novela, Los hijos del mar (2012), fue finalista del Premio Xerais en 2011. En 2013 publica La memoria de la lluvia, novela alrededor de la figura de Rosalía de Castro. En 2015 cambia de registro con Morena, peligrosa y románica, su novela más cómica. En 2017 sale Los hijos del fuego, en la que los mismos personajes de "Los hijos del mar", se enfrentan a una de las intrigas mejor protegidas en la historia de la ciudad de Vigo: la de su fundación.4​ Para el autor está a caballo entre la novela histórica y el thriller.5​ En 2018 publica Sen piedade (en gallego), un libro terrible y dolorosamente personal, según el autor.6​ También en 2018 sale Camiñar o Vigo vello. Un paseo pola historia da cidade (en gallego), un libro a caballo entre los manuales de historia y las guías turísticas.
Despois de 12 anos coa maleta de músico a medio facer, xirando con Los Feliz e Lamatumbá, Pedro Feijoo (Vigo, 1975) irrompeu como novelista cando en 2011 foi finalista do Xerais. N?Os fillos do mar?libro revelación deste ano a piques de acadar a segunda edición ao mes de estar na rúa? utiliza os mecanismos das obras de intriga e aventuras, combinando a investigación histórica e o espazo urbano de Vigo para tecer unha rede que atrapa o lector.


Pregunta. Reúne na súa persoa os papeis de músico, produtor musical e agora escritor, ¿son estes vasos comunicantes?

Resposta. Comecei na música de casualidade. Son filólogo e por diversas carambolas atopeime tocando, viaxando por todo o país e a raíz deses traballos empecei a producir música para outra xente. Cando rematei a carreira xa estaba de xira e gravando discos. Sempre fun atendendo diversos frontes e agora c?Os fillos do mar funcionando ben non é que vaia adicar a atención exclusiva aos libros. Son vías constantes, pero intento que ningún traballo sexa lixeiro. Igual que no estudo escollo moito con quen traballar e atendo con máis agarimo os proxectos que máis teñen que dicir, ese mesmo empeño é o que tento aplicar á literatura.

P. O rexistro dos libros que publicou é moi dispar. Estreouse cun estudo da presenza de Castelao no xornal Galicia de Valentín Paz-Andrade.

R. Aquel primeiro libro responde a unha investigación universitaria promovida polo catedrático Xesús Alonso Montero. A min atraeume sempre a figura de Castelao e grazas ao meu avó, o xornalista Manuel de la Fuente, púxenme no carreiro de Valentín Paz-Andrade, ao que coñecía das tertulias na Cafetería Goya, ás que de neno me levaba o avó. E sabía do seu libro de poemas Pranto Matricial. Pero foi escribindo este traballo, que despois publicou Díaz Pardo, cando coñecín a importancia do que representou no seu tempo o xornal Galicia e en concreto o seu director.

P. Despois editou ¡Viva o Fu Remol! (Xerais 2005), unha excursión intensa para compartir a súa experiencia na música, os anos en Los Feliz e Lamatumbá.

R. Hoxe as cousas están en baixada, porque a crise chega a todas partes, pero en Vigo formar un grupo musical foi case, e aínda é, o hobby principal da xuventude. Se non toca alguén na túa casa seguro que tes amigos que están tocando. Cando o escribín acababa de deixar Los Feliz, que estaba nas listas de venta e se movía por concertos en toda España, e entraba en Lamatumbá. Estas experiencias fixéronme pasar por todas as estacións e pensei que un libro podía contar a miña aprendizaxe, con cousas boas e malas, polas que todos os grupos habían pasar. O curioso é que só en cinco anos houbo moitas mudanzas na vida dos músicos, e máis que escribir unha segunda parte do libro habería que transformar a mentalidade da xente. Fíxate que nos últimos días meus en Lamatumbá, aínda se me achegou unha veciña que me coñecía de neno e díxome, ?pero, ti aínda es músico ou xa traballas??.

P. Ao remate de ¡Viva o Fu Remol! reivindicábase como home da cultura punk, entendida como unha postura ante a vida.

R. É unha actitude que asumo, e quizais só eu entendo o que quero dicir. Non me refiro a levar unha crista nin esa estética asociada. Da maneira en que eu o penso, Mozart era punk. Deféndoo como a idea de sacar adiante, contra todo obstáculo, aquilo no que cres, e se é preciso facelo por ti mesmo. Romper coa norma do ten-que-ser-así e pelexar polas miñas propias conviccións, polas miñas crenzas, sexan musicais ou literarias.

P. A crítica fala d?Os fillos do mar como un esforzo por escribir un libro que atrape os lectores cos engados dos libros de grande venda, pero con claves propias. Cal foi o seu punto de partida?

R. Non vai descamiñada a idea de falar de best-seller, pero máis como xogo que pensando no mercado. Pensei que aquí podería facerse un tipo de novela que teñen outras literaturas, cunha parte histórica, un ritmo rápido, con intriga... pero usando a riqueza dos elementos propios do país. Quizais sexa deformación de filólogo, pero eu preciso ter os elementos enriba da mesa antes de escribir: tiña a historia sempre misteriosa do ouro dos galeóns de Rande, a memoria dos anos da guerra e a posguerra, a idea dun protagonista que fose un antiheroe e tamén o espazo xeográfico de Vigo. Despois de ler con tantas gañas historias doutros apetecíame que fosen pezas galegas as que se ensamblasen e é por iso que escribín Os fillos do mar. Dame medo resultar frívolo nesta formulación, pero creo que é o temos que facer.

P. Aínda así reclámase un certo rigor histórico máis alá das licencias da ficción.

R. A realidade da nosa historia supera con moito a ficción do que podemos recrear os escritores, pero todo o que sae no libro referido, por exemplo, á batalla de Rande no 1702, foi rigorosamente documentado. O traballo previo de investigación fíxome ver as carencias que temos, porque aquel foi un momento fundamental para a implantación dos Borbóns e está menos estudado do que debía. Apoiarse na historia real axuda ao novelista, pero se hai tantas lagoas de coñecemento queda o campo libre á imaxinación. Para o novelista é bo, pero é unha faena para o cidadán, porque rematamos por non saber da historia propia.

P. Recobra tamén datos sobre o tempo da posguerra pouco explotados na literatura nosa, como as fugas organizadas ao exilio.

R. A intención miña é chamar a atención sobre a realidade histórica a través do seu uso na ficción. Cando desmiúzo as pezas do libro teño medo a caer na frivolidade, pero defendo a recuperación da novela de entretemento e a miña intención de fondo é falar de algo que foi real. Quero que o lector o pase ben, pero ao chegar á derradeira páxina se sinta parte desa historia que tamén é a súa, que explica quen somos agora. A fuxida da xente era para sobrevivir, porque senón marchaban matábanos. Non é que queira descubrir as dores da guerra, pero hai que asegurarse de que non se vai esquecer. E iso tamén vale para a batalla de Rande, porque somos un pobo moi esquecedizo, e as cousas pasaron e hai que saber delas. Dígolle ao lector: pasáchelo ben, pero agora xa non ignoras a historia dos teus.

P. É tamén unha novela na que a cidade de Vigo acada un grande protagonismo.

R. Hai xa un fato de novelas con este espazo urbano. Entre outras que me veñen á cabeza Antón e os inocentes de Ferrín, Amor de Tango de María Xosé Queizán ou varias de Cid Cabido... Escribín sobre Vigo porque é a miña cidade. Sempre admiraba as novelas de Eduardo Mendoza, que me fixeron coñecer e entender Barcelona doutra maneira, ou o cine de Woody Allen con Nova York como pano de fondo. Por iso creo que as obras teñen máis forza se as vinculas ás súas cidades. A historia que conto é universal, pero pasou en Vigo, e gústame recrear as rúas ou as construcións do arquitecto Michel Pacewicz que durante moitos anos foi unha lenda ou o Vigo de primeiro de século ou o modernista. Isto tamén é historia e só hai que saír á rúa, observar e collelo.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 27-10-2020 13:00
# Ligazón permanente a este artigo
Unha lectora fora do común de Alan Bennett
Si sus perros hubieran respondido a su llamada, la reina no habría descubierto el vehículo de la biblioteca móvil del ayuntamiento aparcado junto a las puertas de las cocinas del palacio. Y no habría conocido a Norman, el joven pinche de cocina que estaba leyendo un libro de Cecil Beaton e iba a constituirse en su peculiar asesor literario. Pero ya que estaba allí, la reina decide llevarse un libro. ¿Y qué puede interesar a alguien cuyo único oficio es mostrarse interesada? Isabel II de Inglaterra descubre en los estantes de la biblioteca el nombre de una escritora que conoce, Ivy Compton-Burnett. Y de ella a Proust. Y de Proust a Genet, cuya sola mención hará temblar al presidente de Francia, sólo median algunos libros. Así, azarosamente, ella, que hasta entonces sólo había sido un lugar vacío ocupado por una fuerte idea del "deber", descubrirá el vértigo de la lectura, del ser, del placer.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 05-08-2020 12:24
# Ligazón permanente a este artigo
OS DÍAS FELICES DE BENVIDO SEIXAS de Eduardo Velasco,
OS DÍAS FELICES DE BENVIDO SEIXAS (Eduard Velasco, Xerais)
JUNIO 4, 2019
UNHA NOVELA DIVERTIDA

Título: Os días felices de Benvido Seixas

Autor: Eduard Velasco

Editorial: Xerais

Non hai moito que escribiamos nesta Ferradura que, de cando en vez, o lector estima ben literatura descontraída, literatura desenfadada que lle pinte un sorriso nos beizos. Faciámolo a propósito de O paraugas na raiola e outros relatos (Paco Rivas, Baía Edicións), que, como o seu título indica, é un libro de relatos. Pois ben, hoxe ímolo facer despois da lectura da primeira novela de Eduard Velasco, a quen si coñeciamos como poeta. El é o autor desta Os días felices de Benvido Seixas, que non pretende ser máis do que é, unha novela divertida, unha novela cuxa lectura resulta divertida, ante todo. Unha novela para pasalo ben lendo, para que o bon ánimo non nos deixe mentres dure a lectura da novela. Que tampouco ha ser moito, porque a novela lese con degoro. Eis ten o lector un título ben acaído para ler nestas vacacións estivais, na praia, no monte, ou na propia casa, como fixemos nós.

A proposta inicial resulta evidentemente suxestiva: pon en contacto unha activista cultural (Mariña) e sensibilizada e crítica coa evolución social e cultural galega, unha moza abeirada o nacionalismo, cun home (Bienvenido, despois Benvido) que representa practicamente todo o contrario, un especulador, rico e de opción política que imaxinamos totalmente oposta á de Mariña. Ponos en contacto e xorde o que xorde, aínda que Mariña non é unha moza especialmente guapa, Benvido remata por namorarse dela, á vez que Mariña (dependenta nunha tenda de talles grandes) se prende del. Entón, para que Mariña non o rexeite, Bienvenido Seijas opta por construírse unha nova identidade baixo o nome de Benvido Seixas. E non imos desvelar máis nada da trama desta divertida novela, abonde indicar que, desde entón a novela dispón na trama situacións que a fan un discurso entretido de ler. Seguindo a linguaxe cinematográfica, estamos no caso dunha comedia de situación, dunha sitcom ben levada, que tampouco é nin quere ser un xoguete cómico onde se procure o riso polo riso, o riso custe o que custar. Non. Esta é unha comedia de situación, como dicimos ben levada, que nos ofrece instantes para rirmos e que, esta vez si, dá máis do que en principio podía parecer.

Dá máis do que en principio podía supoñerse porque nos convida a reflexionar. Sen ese ser obxectivo fundamental, será difícil que o lector non encamiñe algunhas reflexións. Porén, quen vai ler esta novela non é quen máis ten que reflexionar. Quen tería que reflexionar, e ben, son os outros, os especuladores, os ricos e abeirados á dereita. (Non é casualidade que os pais de Benvido leven nomes que comezan os dous por P).

Alén diso, a novela serve tamén para homenaxear. Homenaxear a Noneyra, a devesa da Rogueira é un dos lugares polos que transcorre a trama. E, con el, con Novoneyra, a María Mariño, non podía faltar. Mais, sobre todo, a principal homenaxe é a Otero Pedrayo, concretamente a través dunha das súas obras cimeiras: Arredor de si. Porque chega un momento en que Bienvenido, agora Benvido, non ten outra que reflexionar sobre o que quere ser no futuro, sobre quen quere ser no futuro, e é entón cando se dacata de que en realidade, todo o que proxecta para o futuro non foi outra cousa máis que andar arredor de si sen atoparse, ata que aparece Mariña. Co Courel como escenario privilexiado, tamén hai outro que merece ese cualificativo. O 25 de xullo, o Día da Patria. E dentro desas homenaxes non poden esquecer dúas: as correspondentes á lectura e ao libro, unha das esixencias de Mariña para que Benvido sexa o mozo perfecto é que lea.

Coa perspectiva da comedia de situación, o autor ben podía caer na caricaturización. E, inclusive máis, no exceso de caricaturización. Mais non sucede. Eduard Velasco gardouse moi ben diso e, se as personaxes principais non son planas e están configuradas de xeito que evolucionan, sobre todo Benvido, tamén é certo que as personaxes secundarias (Pepa, Laro?) están ben configuradas dentro da súa condición e achegamento á trama. Cabería dicir o mesmo de Mariano, amigo de Benvido, mais ri tanto que xa cansa?

A quen non lle faga graza a proposta incial: xuntar dúas personaxes de mundos tan distintos, unh actvivista cultural e moza nacionalista cun especulador de tendencias opostas, que non merque a novela. Mais quen atope nela o gromo dunha novela divertida de ler, que non o dubide, porque acertará de pleno. A nós, o que menos nos gustou da novela, para alén dos xogos de palabras (Bienvenido-Benvido) é a inseguranza no uso da onomástica galega (Jacinta, Mariángeles) e inclusive o uso de castelanismos inxustificábeis: ?¡Con lo que uno ha sido? (25).

Porque do resto é unha novela de lectura moi agradecida e simpática.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 17-01-2020 13:13
# Ligazón permanente a este artigo
Memoria do silencio de Eva Mejuto

Memoria do silencio
Eva Mejuto (Autor/a)
INFANTIL E XUVENIL>FÓRA DE XOGO

3ª Edición

Estación de tren de Ribadavia, verán de 1943. Günter busca ascender na Gestapo destapando unha trama internacional que axuda os xudeus a chegar a Portugal e abandonar Europa. Lola é unha muller brava e xenerosa, que cre na xustiza por riba de todo e arrisca a vida por axudar a quen o necesita. Frieda foxe da Holanda nazi e do seu pasado, arelando empezar unha nova vida en América como directora de orquestra. Tempos difíciles onde o medo e o silencio tecen unha rede de segredos e intrigas cun fin último: a liberdade.Novela a tres voces que explora, entre ficción e realidade, un capítulo pouco coñecido do noso pasado recente: Galicia durante a II Guerra Mundial.Eva Mejuto regresa á narrativa xuvenil con Memoria do silencio, finalista do Premio Jules Verne, logo da súa incursión con 22 segundos (Xerais 2017).
Ficha do libro (actividades)
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 17-01-2020 13:06
# Ligazón permanente a este artigo
O meu nome é Ninguén de Manuel Esteban
Carlos Manso é un inspector de policía desencantado tras vinte anos de oficio polas beirarrúas da sociedade. Un antiheroe en pleno declive persoal que fai do fracaso a súa marca de identidade. Mentres leva a cabo a investigación dunha rede de pederastia, descobre que, no atropelado intento de vencer contra vento e marea, hai xente que comete o erro de confundir a bondade coa estupidez. Unha mal entendida liberdade que proclama o dereito a posuílo todo. A devoralo todo. A destruílo todo. Mesmo os nosos semellantes.
O meu nome é Ninguén é unha novela policial, pero tamén un tratado sobre a perda da identidade, un manual de filosofía para perdedores onde ninguén é o que parece: un inspector de policía que se fai pasar polo seu irmán, un hacker agochado tras un pseudónimo, unha muller que ten que cambiar de nome ou un rapaz con síndrome de Down que pode ser calquera, indistinguible entre a multitude. Un ninguén.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 17-01-2020 12:52
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2] [3] [4]
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0